Is this the Real Life – deel 2: de eerste doorloop

Anne Kuit neemt ons elke week mee in het repetitieproces van Is this the Real Life. In haar tweede blog vertelt ze over de eerste doorloop.

Sadettin in de Is this the Real Life-groepsapp: “Vandaag hebben we een doorloop van een uur gedaan. Het was briljant en vreselijk, geweldig grappig en hilarisch pijnlijk. EN HET IS GEFILMD!!!” Ik weet niet hoe snel ik dat linkje moet openen.

De doorloop, een eerste poging de hele voorstelling een keer te spelen, is gefilmd in een repetitielokaal van Het Nationale Theater in Den Haag. Houten vloer, zware zwarte gordijnen tot de grond. Sadettin zit schuin op een stoel, met zijn rug half naar de camera van waarachter je eindregisseur Jeroen, decorontwerper Sacha en haar stagiaire Katrien af en toe hoort lachen. Hij heeft een telefoon in zijn hand. “Kas, Kas, je hoort mij hè” “Ja, ja”. Ik hoor muzikant Kaspar maar zie hem niet; hij zit in zijn muziekkelder in Antwerpen en is erbij via Zoom.

“Hier, hier, moet je horen: derde wereldoorlog is begonnen. Wist je dat?” “Nu net, of wat?” “Ja, hier: ‘fuck you, die allemaal in de leugens van de regering blijven geloven. De spoedwet is erdoor.’ En dan uitroeptekens, die rooie.” Je herkent meteen de toon van een post van een complotdenker op social media.

Wat volgt is een compilatie van en reflectie op dit soort berichten door Sadettin. Daar doorheen verweeft hij persoonlijke verhalen. De nu al te gekke muziek van Kaspar en zijn opmerkingen en vragen dienen als soundtrack en katalysator voor de voorstelling. Zo vormen de twee – half virtueel – een heerlijk droogkomisch duo. Samen duiken ze steeds dieper het internet in, waardoor Sadettin ontdekt dat hij ‘lid is van de linkse satanische elite.’. Daar hoort een goed kostuum bij, een gewaad; hij trekt een laken met twee ooggaten over zijn hoofd. “Zodat dat helder is.” Het is volgens Kaspar “vrij demonisch”.

Sadettin appte het al; het was briljant en vreselijk. De doorloop is bij vlagen hilarisch, dan weer een tijdje saai, vaak scherp, een beetje langzaam en soms nu al ontroerend. Anders dan je misschien verwacht van een doorloop, lijkt wat ik nu heb gezien waarschijnlijk helemaal niet op de voorstelling die 12 december in première gaat.

Sadettin is nog druk bezig met schrijven. Daarnaast is er nu nog vrijwel niets vormgegeven. Ik ben wel gecharmeerd van het witte laken, maar in de Google Drive zie ik dat kostuumontwerper Lotte een document vol inspiratie heeft gepost. 24 pagina’s vol afbeeldingen van allerhande neus, mond- en lichaamsbedekking, maar ook foto’s van poppen van brood en keien, bergen snoeren en een oude Motorola die gephotoshopt is in een oester. De bedoeling van die afbeeldingen is nooit om ze na te maken, Lotte gebruikt ze als bron en geeft zo de wereld op de vloer vorm. De gave van een kostuumontwerper.

Terug naar wat er nu al is; die doorloop, waarin Jeroen na drie kwartier roept: “Je hebt nog 5 minuten om tot een spectaculair einde te komen.” Sadettin improviseert nog wat met zijn tijdens de lockdown gebouwde hengel, Kaspar zingt. Dan is het stil. Sadettin ademt uit, een opgeluchte lach. De camera stopt.

(Shellphone credits: Gab Bois)

Meer nieuws

Lawrence in de klas

Vorig jaar maakten wij i.s.m. Marjolijn van Heemstra de voorstelling Lawrence of Arabia: 27 scènes die nog misten in de film. Wij nodigden docenten uit om de voorstelling te bezoeken…

lees verder ▸