De eerste doorloop

Sadettin in de Is this the Real Life-groepsapp: “Vandaag hebben we een doorloop van een uur gedaan. Het was briljant en vreselijk, geweldig grappig en hilarisch pijnlijk. EN HET IS GEFILMD!!!” Ik weet niet hoe snel ik dat linkje moet openen.

De doorloop, een eerste poging de hele voorstelling een keer te spelen, is gefilmd in een repetitielokaal van Het Nationale Theater in Den Haag. Houten vloer, zware zwarte gordijnen tot de grond. Sadettin zit schuin op een stoel, met zijn rug half naar de camera van waarachter je eindregisseur Jeroen, decorontwerper Sacha en haar stagiaire Katrien af en toe hoort lachen. Hij heeft een telefoon in zijn hand. “Kas, Kas, je hoort mij hè” “Ja, ja”. Ik hoor muzikant Kaspar maar zie hem niet; hij zit in zijn muziekkelder in Antwerpen en is erbij via Zoom.

“Hier, hier, moet je horen: derde wereldoorlog is begonnen. Wist je dat?” “Nu net, of wat?” “Ja, hier: ‘fuck you, die allemaal in de leugens van de regering blijven geloven. De spoedwet is erdoor.’ En dan uitroeptekens, die rooie.” Je herkent meteen de toon van een post van een complotdenker op social media.

Wat volgt is een compilatie van en reflectie op dit soort berichten door Sadettin. Daar doorheen verweeft hij persoonlijke verhalen. De nu al te gekke muziek van Kaspar en zijn opmerkingen en vragen dienen als soundtrack en katalysator voor de voorstelling. Zo vormen de twee – half virtueel – een heerlijk droogkomisch duo. Samen duiken ze steeds dieper het internet in, waardoor Sadettin ontdekt dat hij ‘lid is van de linkse satanische elite.’. Daar hoort een goed kostuum bij, een gewaad; hij trekt een laken met twee ooggaten over zijn hoofd. “Zodat dat helder is.” Het is volgens Kaspar “vrij demonisch”.