'Ineens' een voorsteling

10 januari, 2021
12:56

Anne Kuit neemt ons elke week mee in het repetitieproces van Is This The Real Life.

“Monique, ik heb een productievraag. Ik heb een bakje kapsalon nodig.” Het is de dinsdagavond voor de premièrezaterdag, 19.00. We hebben net met elkaar gegeten in de artiestenfoyer. Nu dartelt iedereen rond in de zaal. Jeroen doet een powernap op de tribune. Kaspar verschijnt in pak, Sadettin met een Türkiye petje op. De techniek doet op de vloer finishing touches; het grid gaat op een neer en er wisselen wat lichtstanden. De dolfijnen worden nog even bijgeblazen door de decorontwerpers en fotograaf Sanne komt binnen. We beginnen bijna aan de fotodoorloop. Hoewel de voorstelling nog steeds niet helemáál af is, zie je op social media en in de krant straks beelden van deze avond voorbij komen.

“Waar is die kapsalon?” “Ja daar, op de vloer, naast die tas.” “Die moet ‘ie mee!”. Jeroen geeft Sadettin nog wat laatste aanwijzingen over hoe hij op moet komen. Die wenst de zoomers die er op de laptop bijstaan veel plezier. Ineens zit iedereen op zijn plaats – verspreid over de tribune – en is het stil. Jeroen slaat zijn boekje open op een lege pagina, Sadettin en Kaspar geven elkaar een elleboogstoot. “Als jij er klaar voor bent…” “Ja, ik ga even rennen achter.” De muziek gaat aan. “Dit is ‘zaal open’ dan hè, drie minuten voor aanvang!” “Ja!”. We zijn vertrokken.

"Maar wat ook zo fijn is aan theater in het theater kijken in plaats van op een scherm, is dat de grappen overkomen."

Anne Kuit

Blog schrijfster

En ‘opeens’ is daar: een voorstelling. Alle losse eindjes, bijgeschaafde teksten en laatste aanwijzingen zijn een geheel geworden. Tja, ik neem natuurlijk niet helemáál de plek in van kritische buitenstaander. Dus dat is: genieten. Daardoor vergeet ik af en toe mee te schrijven, maar dat is misschien eigenlijk niet zo erg; ik kan hier moeilijk de hele voorstelling al uit de doeken doen.

Toch wil ik al iets kwijt. Sadettin zegt in de voorstelling: “Ik moet het allemaal begrijpen.” Toen hij eenmaal alsnog aan die zoektocht over ‘de lange arm’ begon wilde hij misschien antwoorden, maar hij kreeg vooral perspectieven. Dat hij die deelt – zorgvuldig, kritisch en met empathie – laat mij, terwijl ik lekker achterover zit, leren en nadenken. Zware kost denk je nu misschien. Maar wat ook zo fijn is aan theater in het theater kijken in plaats van op een scherm, is dat de grappen overkomen. Het is dus helemaal niet zo’n zware avond; in real life moet ik vaak écht hard lachen. Daarnaast vertelt Sadettin zoals we van hem gewend zijn geweldig en blijft Kaspar verrassen met zijn instrumenten en hoe hij die gebruikt.

“’t Is klaar hoor.” Er komt een klein applaus vanuit de zaal. “Goed gedaan hoor man, jij ook Kas. 10 minuten pauze en dan terug hier?” De meesten blijven hangen om in informele setting alvast van alles te bespreken. Ook daar is elk perspectief welkom. Lichtman Gé kijkt vanuit licht naar de dramaturgie en heeft daarover nog iets te zeggen, kostuumontwerper Lotte merkt op dat er nog iets aan de verstaanbaarheid moet gebeuren. Sadettin en Kaspar komen terug met een biertje, Sascha en stagiair Katrien zijn alweer bezig met details van het decor fixen. Er wordt nog even besproken wat er morgen gedaan moet worden. “Het einde, dat wil ik echt nog anders”, zegt Sadettin. Morgenochtend is er weer tijd om weer verder te praten, met de aantekeningen van de zoomkijkers erbij. Nu even uitademen.

“Bedankt jongens. Het was fijn om hier te zijn. En het is goed man!” Ik trek de deur achter me dicht, type nu mijn laatste zinnen, maar eigenlijk moet het nog beginnen. Dus: toi toi toi jongens. En voor jullie vooral: gaat dat zien!